Mafê Penabertiya min li Spanya

Duh ez, li ser daxwaza CEARê (Komîteya Spanî ji bo Alîkaîkirina Penaberan), çûbûm Madrîdê ji bo karê wergerandinê. Vê carê me kiriyê rêkê (bihaya çûnûhatinê) derxist, spas ji bo du xortên Kurd  ku nû ji Kobanî koçber bûne û wergêrekî Kurd dixwestin ji bo şîrovekirina çîrokên xwe ji parêzerê CEAR re ta ku alîkarî wan bike ji bo bidestxistina mafê penaberiyê. Zêde destûr nîne ku ez li ser çîroka wan biaxivim.

Di avahiya CEARê de ez rastî parêzerê xwe hatim.

Ew (bi rûkenî) gote min: Pîroz be!. Mafê penberiyê dan te.

Ez ( ji neheşiyê xwe): Ne bêje!

Ew (bi rûkenî): Eger tu dixwazî ez nebêjim, ez nabêjim.

Piştî danûstandinekê ji min re tekez kir ku wî telefonekê ji ofîsa dewletê ya penberiyê girtiye û jêre gotibûn: “Me daxwaza Zinar Ala ji bo bidestxistina mafê penaberiyê pejirand”.

Hêviyên min mezin bûn ku ez mafê penaberiyê bi dest xim lê Yasaya nû ya hikûmeta Spanî di derbarê reformekirina Yasaya Penaberiyê û rêjeya bidexistina mafê penaberiyê li Spanay (li gorî CEAR rêjeya dayîna mafê penaberiyê di sala 2008an de ji %95 bû.) ez xistim nav fikaran û  rêjeya  tirsê di dilê min de jî mezinkir,

Hêviyên min li ser çi bingehî hatibûn avakirin:

1)      Min ji wan re, bi riya belgeyekê, îsbat kiribu ku ez di Zindana Navendî ya Helebê de mabûm ji ber tawana “Vêxistina Agir” di 20ê adara 1999an de.

2)      Min ji wan re, bi riya wêneyan, îsbat kiribu ku ez beşdarî konsertên Newrozê û yên zanîngehê dibûm û çawa min li ser  rûyê xwe girtibû ta ku ez neyêm naskirin.

3)      Min ji wan re behsa nivîsên xwe bi zimanê Kurdî û Spanî  derbarê kiryarên rejîma Baas li dijî kurdan û mafên mirovan.

4)      Endamtiya min ya çalak di Rêxistina Lêborîna Navnetewî de.

5)      Min ji wan re behsa lêpirsînin ku bi minre hatibûn kirin di Avahiya Ewlekariya Siyasî û ya Leşkerî de ji ber konsert û şahiyên  ku min li Helebê û Çiyayê Kurmênc li dar dixistin, her wiha ji ber têkiliyên min bi Partiya Karkerên Kurdistanê re.

6)      Min ji wan re behsa serdanên ku endamên  hêzên ewlekariyê ji min re dikin  di xewnên min de, bi hezaran km ji wan dûrbûme dîsa ji wan xelas nebûme.

7)      Min ji wan re xuya kir, vegeramin ji Suriyê re tê wateya mirina giyanê min. Azadiya ramanê qedexe ye, nikarim li wê welatî ti karên ramanî bikim. Ji Komara Erebî nikarim ji bo AVESTA nûçeyan çêkim, nikarim nivîsên xwe li ser blogên xwe (Kurdî û Spanî) bidomînim. Nikarim, nikarim, nikarim…hwd.

8)      Min ji wan re behsa çi kir û behsa çi nekir. Min ji wan re got hûn dikarin agahiyên berferh bistînin ji hevpeyvînên ku ligel min çêbûn di radyoyên û rojnameyên Spanyayê li ser Kurd û Kurdistanê.

“Bêkaxesî”

Dema ku Wezîrê Hundir Alfredo Ruíz Alcaba îmzeya xwe bavêje li ser belgeya  mafê penberiyê, êdî ezê ji rewşa bêkaxesiyê azad bibim. Rewşeke xerab e, xweza li kesekî nemînê, nemaze ji bo “bêkaxesên bêşens”, bi alîkariya kesên camêr min rewşa “bêkaxesiya bişens” derbas kiribû.

Gava ez li Helebê dijiyam, min “Kurdên Bênasname” naskirin, belam bi derd û êşa wan nedihesiyam, lê niha erê. Spas ji qederê re ku bêkaxesiya min li Spanya bû û ne li Suriyê bû. Tenê tirsek min hebû ku polîsê Spanî rojekê  min bigre û min vegerînê wê dojehê, cihê ku “Kurdên bênasname” rojane têne azarkirin.

Têbînî: Ev nivîs berî du mehan hatibû nivîsandin lê ez li benda dîtina biryara dayîna mafê penaberiyê mabûm ji bo weşandina vê gotarê.

Spas ji bo hemû kesên ku piştgirya min kirin.

Ji bo Kurdên bênasname silavên xwe bi rê dikim.

Ji bo girtiyên Kurd silavên xwe bi rê dikim.

Advertisements

Şîrove û nêrînên we

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s