Feeds:
Posts
Comments
Komeke penaberan di bin çavdêriya polîsa yewnanî

Komeke penaberan di bin çavdêriya polîsa yewnanî

Yewnan, ku weke “Dojeha Penaberan” tê naskirin, yek ji rawsetgehên sereke ji bo penaberên ku ji Afrîqa û Asyayê tên ta ku rêya xwe ber bi welatên zengîn yên Ewropayê bidomînin û bikaribin li wir mafê penaberiyê bixwazin. Yewnan ji bo gellek penaberan re bûye zindaneke ku bi hêsanî mirov nikare jê rizgar bibe, niha jî Êzdiyên Şengalê jî li vî welatî ewropî asê mane.

Li gorî reportajekê ya rojnameya dîjîtal Eldirario.es yekemîn grûpên Êzdiyan ku ji Şengalê aware bûne gihîştin Yewnanê. Rojname radighîne ku ev penaberên ku ji tehdîtên Dewleta Îsalmî reviyane niha di bin metirsiya vegerandina bilez de ne yan jî dê tuşî danûstandina xerab ji aliyê polîsan ve werin.

Nûçegîhana El Diario rewşa  awareyên Şengalê li paytexta Yewnanê wiha vedibêje: “Erdê xaniyê biçûk li Atênayê bi dûşekan ve tijî ye, 20 kesan di nav de jî sê zarok, di 30 metrên çaroşe de li salonekê û odeyeke xewê kom bûne. Nîvê van kesan yên jortemen (18 salî) li cadeyê heya berbangê dimînin, wê çaxê dora wan tê ji bo bikaribin ser doşekan ve xew bikin.”

Ji ber ku ew nikarin derdorê sê an çar hezar Euro, bihaya ku qaçaxcî ji wan dixwazin ji bo ku bighêjin ba merivên xwe li Almanyayê, ev penaber niha neçar in ku li Yewnanê bimînin. Îbrahîmê ji Başîqayê sedema hîştina warê xwe wiha tîne ziman: “Em weke koran ji mirinê reviyan, bê ku em tiştekî bi xwe re rakin. Ne daxwaza mebû ku em werin Ewropayê, lê herêm wê heya gellek salan nearam bimîne, veger jî bêwate ye piştî ku derket holê ku hemû cîranên me dijimin in”.

Ji ber mimaleya xirab ya polîsan Îbrahîm û yên din heya ku ji destên wan tê der ew hewla wê yekê dikin ku li kolanên Atênayê negerin, ji ber tirsa ku rastî gerên polîsan werin û bêne girtin. Rojname radighîne ku heya niha bi kêmanî 12 kurdên Êzdî rastî gerên polîsan hatin û niha di navendên hewandina penaberan de dimînin.

Belkiz Baysal  ligel keçeke xwe

Belkiz Baysal ligel keçeke xwe / D.W

Bi armanca danîna ronahiyê  ser mercên xerab û metirsîdar yên ku  karkerên komirgehan têde dijîn li bakurê Kurdistanê  televîzyona almanî Deutsche Welle (DW) berê xwe dabû Şirnexê û raportajekî derbarê xebat û jiyana van karkeran  weşand. Di reporatajê de kamîraya DW serdana kaneke komiran dike û çawaniya xebata deranîna komiran nîşan dike. Karker demjimêr 7ê sibê dest bi xebatê dikin, ew bi rêya werîseke hesinî xwe dixin nav devê bîreke teng  ku dirêjahiya  wê 150 metre  ye heya dighêjin hundirê kanê. Karkerek ku cixarê di dev de û bê  kask (kumê serî) xwe berdide kanê û di çend xulekan de karker dest bi derxistina kumiran dikin.

Digel ku xebatkarên kanên komiran bi mirinên re rûbirû ne lê ti rêyeke li pêş wan nemaye ji bo ku vê xebatê kujer nekin. Burhan Cavlak ku vê kanê birêve dibe li kaskeyekê digere  ji bo ku li pêşiya  kamîrayê  biaxive: “Tirsa me tenê ji wê yekê ye ku muçe û nan li ser me bibirrin. Ti karekî din li vê herêmê li pêş me nîne.”

Komirkaran di mercên sedsaleke berê de kar dikin

Piştî derbasbûna sê mehan bi ser karesata Somayê ku bi sedan karker têde jiyana xwe ji dest dabûn, reportaja DW xuya dike ku hikûmet ti hewldan nekiriye ji bo başkirina mercên xebata komirkaran, rewş li kanên Şirnexê jî neguherî ye.

Rojnamevanê DW radighîne ku karkerên kurd di heman mercên beriya sedsalekê de dixebitin, karker li ber roniya lampeyekê û bi tevirekî di destan de, bê  stûnên hilgirtina dîwaran,  bê deriyên  derketina bilez, bê cîhazên kişifkirina gazê û bê telefonên hawarçûnê kar dikin.

DW bal dikşîne ser xebata şarederê Şirnexê Serhat Kadirhan yê ku  ji bo mafên karkeran têdikoşe û dixwaze jiyan û karên wan biparêze, Kadirhan dibêje: “Mercên ewlehiyê di van kanan de pêk nayên, ev rewş jî jiyana bêtirî 100 mirovan standiye, ji ber wê jî ez  destekê didim daxwaza karkeran ji bo ku bikaribin di hundirê kooperatîvan de xwe kom bikin. Di pêşî de dema ku xebata wan legalîze bibe dikarin di ewlekirina xebata xwe de veberanînê bikin, piştre karker divê bêne ewlekirin.”

Ekîpa DW serdana malbatekê dike ku di dawiya meha Gulanê de du endamên wê ji ber jehrbûna bi gazê jiyana xwe ji dest dabûn. Yakup Baysal, êşa wendakirina du birayên xwe wisa vedibêje: “Min dît çawa birayên min bê giyan li erdê dirêjkirî bû, yekî li ser yê din bû, ekîpên hawarçûnê tunebûn ji bo derxistina wan.  Ez beziyam û min bang li hevalên din kiribû, birayê min hîn bihna xwe dikşand. Egerek hebû ku bihata xilaskirin, me telefon ambulansekê  kiribû, lê xeyal bike ambulans 5 demjimêran dereng mabû.”, Belkiz Baysal jî, jinebiya karkerê jehrbuyî, bi çavên şil û westyayî wiha didomîne: “Ekîpa hawarçûnê tenê du maskeyên dijî jehrbûnêbi xwe re anîbûn lê herdû jî qetayayî bûn.”

Wêje ji pirtûkeke dîrokî derbarê êzdiyên Mêrdînê hatiye wergitin

Wêne ji pirtûkeke dîrokî derbarê êzdiyên Mêrdînê hatiye wergitin

Rûdaw / Z. A - Mirovzanê asûr-arjantînî Ricardo Georges Ibrahim di axaftineke xwe de ji vê rojnameyê re  (Hejmara 250) behsa serkirdeyek êzdî kiribû ku xiristiyanên Mêrdînê jê re dibêjin “Amo Şêro” (Dibe ku bê wateya apê Şêro, anjî nav Hemo Şêro be)  û wî weke lehegekî mezin bi bîr tînin, nemaze ku wî ji bo parastina jiyana ermenî û asûriyan li dijî hêzên osmaniyan şer kiribû. Georges ku berê xelkê wî jî di 1915an de rastî komkujiyan hatibû bi êşa êzdiyên Şingalê hest dike nemaze jî ku êzdiyên vê herêmê xelk û merivên wî ji qirkirinê rizgarkirin: “Êzdiyên Sincarê [Şingal] jiyana xwe xistin metirsiyê û birçîbûn jî derbas kirin ji bo parastina jiyana 3000 asûrî û ermeniyan, hinek ji wan jî merivên me ne ku koçberî Arjantînê bûn”. Derbarê êrîşên  Dewleta Îslamê li dijî kemîneyên olî li parêzgeha Nînewayê Ricardo wisa ji Rûdawê re dibêje: “Ji nû ve em dibin bira di xelekeke nû de ji sosretên komkujiyên olî li welatê me yê hevbeş Mezopotamiya.”

Piştî ketina Şingalê di destên îslamiyên tundrê de Ricardo gotarekê bi navê “Amo Şêro: Serkirdeyê êzdî yê ku asûrî û ermeniyan hemêz kirin û jiyanên wan parastin” di malpera “Entre Tierras” de weşand, Heman çîroka ev lehengê êzdî ku Ricardo berî salekê ji devê ciwan û temenmezinên Mêrdînê yên xiristiyan guhdar kiribû, di pirtûka “Mêrdîn 1915. Anatomiya patolojîk ya herifandinekê“ ya nivîskarê fransî Yves Ternon jî dibîne.

 “Piştî ku ez û zarokên xwe bêne qirkirin, bila wê çaxê Tirk çi dixwazin bikin bila bikin”

Li gorî agahiyê di pirtûkê de derbas dibin, di adara 1918an de hêzeke ji artêşa osmanî nêzî Şingalê  dibe, bi armanca ku dawî li berxwedana şêxê êzdî  Amo Şêro bîne. Fermandarê osmanî ligel Amo Şêro diaxive û jê dixwaze ku sîlehên xwe deyne û ew xirsitiyaniyên ku diparêze radestî wî bike. Amo Şêro ji vê daxwazê aciz dib û dibêje ku ew nikare wan kesên ku li ba wî bûne mêvan radestî ti kesî bike. Amo Şêro helwesta xwe wiha vedibêje: ”Mijareke ya rûmetê ye. Heya ku çavên min vekirî bin, ti kesî venagerînim. Piştî ku ez û zarokên xwe bêne qirkirin, bila wê çaxê Tirk çi dixwazin bikin bila bikin. Efser çekên me dixwaze. Ew bêhiş e. Eger em sîleh vegerînin, emê bikevin ber destên wan”.

 Amo Şêro bi hemû oldarên çiyayê Şingalê re dicive û ji wan re daxwazên efserê osmaniyan diyar dike û li wan jê pêşniyar dike ku van daxwazan neyên bicihkirin. Lê civata êzdiyan di nav xwe de hevbeş bû, hinekan li hember hovîtiya osmaniyên  dixwestin alaya spî hildin û henekan jî dixwestin berxwedanê bikin, lê Amo Şêro daxwaza  yekrêziya wan kiribû. Şêxên êzdî berê xwe didin du gundan ji bo ku bi çareseriyekê  biramin, lê Amo Şêro li benda biryara wan nema. Grûpeke biçûk ji zilamên gund yên belengaz durist dike û êrîş dibe ser komeke leşkeran ku li nêzî çiyayê Şingalê vedihesiyan û wan dikuje. Piştre Artêşa osmaniyan dest bi êrîşê dike. Amo Şêro vedikşe gundê xwe û şîret li xiristiyanan dike ku malên xwe berdin, xwarin û vexwrin bi xwe re rakin û ber bi başûr ve herin.

Penaberên xirstiyan ji wir direvin, leşker jî dighêjin Mamîsayê û hemû malên xiristiyanan xira dikin û malên gundê Amo Şêro talan dikin û dişewtînin

Amo Şêro tê desgîrkirin û ji hêla waliyê Musilê bi dayîna 2000 lîreyan an jî bi kirina karên giran ji bo pênc salan tê cezakirin. Şêx Şêro neçar dimîne ku bo pênc salan di kolanên Musilê de karên dijwar bike heya roja mirina xwe.

Ricardo li gel gotara xwe wêneyeke  weşandiye derbarê du zilmanên êzdî bi cilên keneşop  li Mêrdînê di sedala 19an de. Wêne ji pirtûkeke dîrokî derbarê êzdiyên Mêrdînê hatiye kişandin. Ew mixabiniya wê yekê dike ku ew nikarîbû wêneyeke ya Amo Şêro peyda bikra û wiha gotara xwe bi dawî tîne: “Ev çîrok hêjayî ku ji xelkê re bê hewaldan û lêkolîn li ser çêbibe, Amo Şêro hêjayî ku bê bibîranîn weke lehengek û serkerdeyekî mînakdar. Divê  lehengiya wî bê naskirin, bila herdem di bîraweriya me de bijî. Bila cihekî wî, yê rûmetdar û bi serbilindî, di bîraweriya civaka êzdiyan yê aniha de jî hebe.”

Gola Dukanê

Gola Dukanê

Malpera amêrîkî “The Huffington Post” yek ji malperên nûçeyan yên herî navdar li cîhanê, versiyonên wê li gellek welatan û bi zimanên curbecûr hene. Di nûçeyeke xwe de di bin sernivîsa “Rûyê herî xweş yên welatên herî metirsîdar” malper agahiyeke kurt dide derbarê çend welatan ku ji ber rewşa şer, pevçûn û êşên mirovan weke welatên “herî metirsîdar” li cîhanê binav dike, lê bi rêya wêneyan balê dikşîne ser xweşikbûna xweza û şûnwariya li van welatan dike, ku kêm car di medyayê de têne nîşandan.

Malper agahî û wêneyan derbarê Afganîsatan, Ukranya, Îsraîl û Felestînê, Îrak, Îran, Misir, Sûriyê, Yemen, Nîcerya û Komara Demokratîk ya Kongoyê weşandiye. Derbarê rûyê xweş yê Îrakê, malpera amêrîkî du wêneyan ji sirûşt û şûnwariya “Kurdistana Îraqê” veqetandiye, ew jî yên gola Dokanê (parêzgeha Silêmaniyê) û pira Delal (parêzgeha Duhokê) ne. Digel ku gola Derbenîdxanê jî bi ser parêzgeha Silêmaniyê ye lê ew weke dîmeneke xwezayî yê Îranê hatiye nîşandan.

Fênîk Mihemed, şahciwana Kurdistanê ya 2013an / Facebook

Rûdaw / Z.A - Rojeva pêşveçûnên dawî li Herêma Kurdistanê, nemaze jî pirsa serxwebûnê, hêj di medyaya spanîaxêv de tê gengeşekirin. Cara yekemîn e jî ku ajansa nûçeyan a fermî ya Meksîkê (Notimex) nûçeyan ji Kurdistanê radigihîne. Nûçeya herî dawî ya vê ajansê di bin sernavê “Bedewbûna Şahciwana Kurdistanê sîleheke ji bo piştgiriya serxwebûnê” di gellek malperên meksîkî de hate belavkirin. Nûçegihana ajansa meksîkî li paytexta herêmê ligel şahciwana 2013ê ya herêma Kurdistanê Fênik Mihemed hevpeyvînek çêkiribû.

Ciwana 25 salî ya ku li Swîsreyê jiyaye û wêjeya frensî li Cenevê xwendiye, bi çavekî erênî rewşa jinên Kurdistanê dinirxîne û wiha pêde diçe:  “Em serbest in, gellek fersend di destên me de hene ji bo em bihigijin armancên xwe, lê ev tişt li ser malbata ku tu jê tê dimîne. Malbatên Misilman yên kevneperest hene û yên azadîxwaz jî hene, li ba Xiristiyanan jî wisa ye. Ev welat niha xwedî şahciwanekê ye, tiştekî ku beriya demekê nediket aqilan. Di van rojan de jî jinên ku bixwazin dikarin her tiştekî bikin, heya jî dikarin bibin serokên komaran. Ji jinên Kurdistanê re dibêjim têbikoşin, ji bo ku xewnên we bibin rastî.”

Ji bo ku piştgiriyê bide hêzên pêşmergeyan, şahciwana Kurdistanê serdana wan kiribû, derbarê vê sedema de Fênîk ji Notimex re got: “Ez çûm serdana pêşmergeyan di eniya şer de, ji ber ku ev erkê hemû welatiyên Kurd e… Bi rastî dixwazim arîkariya pêşmergeyan bikim, ez ji malbateke şervanan têm. Di cengê de min bav, bira, ap û pismamên xwe winda kirin. Niha dixwazim bi awayekî aştiyane têkoşînê bidomînin, ji bo ew tiştê ku bavê min ji bo vî welatî re kiribû.”

Sebaret projeyên pêşerojê û xewna siberojê, Fênîkê wiha bersiv dabû: “Min gellek pêşniyar wergirtin ji bo ku ez di zincîrfîlman de bileyîzim, lê herdem min red kiribûn. Ez pirr dirust im di hemû karên xwe de, nizanim leyîstikvaniyê bikim, rastî jî bêjim ez vî tiştî naxwazim. Hez dikim  bernameyeke min ya televîzyonê hebe. Tiştekî wisa çandî be, ku ez tê de ji welatên din re behsa Kurdistanê bikim, ji bo ku li cihanê binasînim. Divê em xwe ji bo çandên din re vekin, ne tenê ji bo veberanînan re.” Xewna şahciwana kurd ya herî mezin di pêşe rojê de: “Serxwebûn e, û dizanim wê pêk were. Tenê meseleyeke  demê ye.”

Parlemana Katalunya

Parlemana Katalunya

Rûdaw / Z.A - Roja pênşema borî (10ê Tîrmehê) parlamana katalan di rûniştineke xwe de pêşniyarekê derbarê nasîna mafê çarnenûsiyê ji gelê felestînî û kurd û mafê lidarxistina referendûmê ji bo gelê sahrawî  re red kiribû. Dijberiya parlamanê ji pêşniyarê re bi saya dengên koalisyona CIU (Partiyên Jihevnêzîkbûn û Yekîêtî) û partiya Gel (PP) bû.

Partiyê Sosiyalîst û yê Hemwelatiyan derbarê vê pêşniyarê bi awakî cuda li gorî her gelekî deng dan, lê herdû jî piştgiriya mafê çarenûsiyê ji Kurdan re  nekirin. Sosyalîs ji aliyekê piştgiriya mafê çarenûsiyê ji Felestîniyan dike û her wisa piştgiriya lidarxistina referendûmê li Sahraya rojavayî jî dike lê ji aliyekê din ve  ji bo mafê çarenûsiyê ji Kurdan re bêdeng mabû.  Ji aliyê xwe ve Partiya Hemwelatiyan ji mafê çarenûsiyê ya Kurd û Felestîniyan re got na lê ji bo referndûma li Sahrayê got erê.

Partiyên ku piştgiriya her sê gelan kirin partiya Çepa Komarî, ku bi xwe hêza duyemîn e di parlamanê de piştî CIU, her wisa  partiya çepgir CUP  û kolaîsyona çep û keskan ICV-EUiA.

Sebaret vê dengdanê Desteya Katalan ji bo Piştgiriya Kurdistanê (Kurdiscat) nerazîbûan xwe nîşan da,  endamê vê desteyê Jordi Llopis  ji Rûdawê re wiha axivî: “Em bi çaveke neyênî li biryara parlamanê dinihêrin. Di nêrîna me de kolaîsyona çep û keskan dixwest sûd ji piştgiriya naskirî ya parlamanê ji çarenûsa kurdî re ji bo heman piştgirî ji Felstînê re jî bidest bixe, digel ku ew dizanîbû ku di hindirê CiU de nêrînên cuda derbarê çarenûsa felestînî hene. Di baweriya me de eger ev pêşniyar tenê derbarê netewa kurd ba wê biser keta”.

Nerazîbûna Kurdên Katalnuyayê jî dereng nema, hunermend Ganî Mîrzo di rêya Facebookê de yekser aciziya xwe ji parlamana katalan wiha nîşan da “Gelê kurd wê li benda parlamenterên Katalan nemînie ta ku derbarê  pêşeroja wan biryarê bidin…, çawa hûn dikarin bi vê mêjiyê demagojîk  biramin, hûn ji xwe re referandûmê dixwazin û hûn li yên din jî qedexe dikin”.

Xwedekara rojnamevaniyê li zanîngeha Pompeu Fabra ya Barcelonayê Emîne Hisên jî ji Rûdawê re nerazîbûna xwe wisa anî zimên: “Ev biryar pirr xemgîn e û nayê şîrove kirin. Min tştek ji PP û partiya Hemwelatiyan hêvî nedikir, lê CIU ez sorprez kirim. Ku ji xwe re mafê çarnenûsiyê bixwazin û ji bo me jî red bikin, ev di nirîna min de pirr tiştekî xerab e”.

Ji aliyê xwe ve derhênerê ciwan Azad Kanjo jî ji Rûdawê got ku ew ji dengdana neyênî ya CIU mat mabû nemaze ku Convergencia (Jihevnêzîkbûn) partiya wî ya favorît bû “Hewlwesta Convergencia ez şok û xemgîm kirim, nemaze ku min herdem dengê dida vê partiyê, ev biryara wan gellek xerab dibînim û êdî nema dengê xwe didim wan”.

“Kurdên Îraqê zîrek û bi sebr in”

Egera perçebûna Îraqê û serxwebûna Kurdistanê di van rojan de di medya spanîaxêv de gellek tê genşeşekirin. Di vê bareyê de Nivîskar û analîzvanê rojnameya El Paísê Lluís Bassets gotareke xwe bi navê “Ber bi serxwebûnê ve” wiha despê dike: “Netewek nû ber bi ragihandina serxwebûna xwe ve diçe. Ne ya katalan e. Qet nebe jî, ev e tiştê ku li ber çavan xuya dibe…, Kurdistan wê dest bi hebûna xwe wek welatekî serbixwe bike dema ku Malikî êdî nikaribe  Îraqê kontrol bike û yekîtiya wê biparêze.”

Bassets di nivîsa xwe de kurdên Îraqê weke  kesên “zîrek û bi sebr” wesif dike: “Serokê wan Mesûd Barzanî, ji parlementoyê xwest ku bang li referdûmê bike, lê di heman demê de ew ne li dijî peymanekê ye ku kurdan di hundirê Îraqeke tendurist de bihêle”.

Bassets dirame ku ti hêzeke herêmî ne jî navnetewî, dê dijberiya wê yekê nekin ku kurdan rê nedin xilafeta cîhadî ta ku dest deyne ser bîrên petrolê yên watedar û dinivisîne ku: “Nasandina wê [Kurdistan] ya navdewletî li ber destan e”.

Nivîskarê spanî dibîne ku gellek sedem hene ji bo avakirina dewleteke kurdî, wek dinivisîne Kurdistan xwedî ezmûneke siyasî ya demdirêj wek herêmeke xweser di hundirê Îraqê de. Kurd rastî jenosaydê hatine û ew xwedî kenzeke enerjiyê ne, Îraq jî êdî bûye dewletek têkçûyî.

Şoreş li balkona mala xwe /Rûdaw

Şoreş li balkona mala xwe / Rûdaw

 Rûdaw / Z.A - Di van sê salên derbasbuyî de li ser şerê sîvîl li Sûriyê gellek ciwanên kurd berê xwe dan Ewropayê ji bo peydakirina warekî ku têde bikaribin jiyaneke nû despê bikin. Hêviya wan ew bû ku ji xwe re karekî peyda bikin û jiyaneke aram bijîn. Lê li Spanyayê pirraniya ciwanên ku gihane vir kar nabînin û xema pêşerojê dikşînin. Şoreş* yek ji van ciwanan ku berî du salan hatibû Spanyayê, digel ku wî di vê demê kin de fêrî zimanê spanî bûye lê heya niha ti kar nedîtiye û di asoyê de jî tişt li hember çavên wî nayê xuyan.

Şoreş li Qamişlo sala 1979an hatiye dinê, li zanîngeha Şamê jî arkelojî xwendiye. Piştî derçûna xwe ji zanîngehê bo şeş mehan zimanê fransî xwend, niyaza wî ew bû ku doktorayê li Fransa bixwenda, lê di wê demê celteya mêjî li bavê xist û nexweş ket û nema dikarî kar bikra, ji ber wê jî Şoreş neçar mabû ku karekî ji xwe re peyda bike ji bo arîkariya malbatê bike: “Min ni diwarê xwendina xwe kar kir, ji ber ku ji bo peydakirina xebatekî di şûnwariyê de divê nasên te di dewletê de hebin, min jî kesî nas nedikir, her wisa pereyên ji vî karî werin têrî lêçûnên jiyanê nakin. Ji ber wê jî min di warê bazirganiyê de kar kir, min supermarket vekir û karê min baş diçû.”

“Leşkeran henekên xwe bi min dikirin ji ber ku min fîşek neavêtibûn”

Di sala 2010an de Şoreş xizmeta leşkerî di nav refên “Hêzên Taybet” de li Şamê dikir û di gulana 2011an de de jî wî ji bo misyoneke leşkerî  şabdibûn bajaroka Tel Kelexê li Homsê: “Digotin xwedîgiravî li Tel Kelexê dinya xerabûye û bi terorîstan tijî bûye, û divê em herin wir.  Tu nikarî bêjî na jî, yan tuyê bê kuştin yan jî wê te têxin hebsê heya te dikujin. Em çûn  wir, xelkê jî berê dizanîbû ku artêş tê bajaroka wan, tenê pîrek û zarok hebûn belkî çar pênc zilam li Tel Kelexê tevde mabûn, ew jî xitiyar bûn. Ji bo ku derewa xwe derbarî hebûna çekdaran bidomînin, emr hate dayîn ji bo berdomankirina malan, Tel Kelexê ji hev xistin. Fermandaran jî ji eskeran xwestin ku malan bişelînin û tiştan ji wan re bînin. Fermendarê min jî ji min aciz bibû ji ber ku min tiştek jê re neanîbû. Leşkeran henekên xwe bi min dikirin ji ber ku min fîşek neavêtibûn, ma ezê bavêjim kê?.” Ciwanê 35 salî bi bihaneya ku ew zewicî ye û dixwaze serdana hevsera xwe li paytextê bike ji misyonên leşkerî xwe dida liyekî û diçû Şamê, helbet ji bo ku rêdanê bistîne herdem fermandarê xwe bi pereyan razî dikir.

Şoreş di tebaxa heman salê de xizemta leşkerî qedand û vegeriya Qamişlo, li wir jî beşdarî xwepêşandanên li dijî rejîma Baasê dibû û piştre biryar da ku bê Ewropayê. Şoreş û xwûşka xwe Zelal* berê xwe dan Stenbolê û li wir bi qaçaciyan lihev kirin ku bi bihaya 20.000 Dolaran wan bighînin Almanya yan Swîsrayê. Lê ji bo ku wan pêlî axa Ewropayê bikin bi ser gellek welatan ve geriyan: “Em 12 kes bûn hemû kurda bûn, lê em di nav du grûpan de dabeş kirîbûn. Em ji Stenbolê çûn Misrê, ji wir jî em çûn Brazîlê, û piştre Ekuadorê. Ji Ekuadorê jî me vîzayeke stand heya Kolombiya û ji wir heya Frankfurtê. Lê li Kolombiyayê şîrketa balafirê ji ber ku em sûrî ne nexwest ku me derbasî balafirê bike. Piştre me balafirek din dît heya Almanyayê lê rawesteke wê li Madrîdê hebû. Em hatin Madrîdê, li vir jî grûpa me hate girtin û grûpa din jî rêya xwe domand.”

“Ne ji ezmûna hebsa Swîsra ba ez li Spanyayê nedimam”

Grûpa Şoreş ku ji heft kesan pêk tê serî li mafê penaberiyê li balafirgehê da, lê piştî ku wan ji balafirgehê derketin Spanyayê li dû xwe hîştin û çûn Almanyayê, Şoreş û xwûşka xwe jî çûn Sîwsrayê lê polîsan wan veguhestin Madrîdê: “Daxwaza me ya ji bo penaberiyê nepejrandin, Zelalê xistin hotêlekê û min jî bo 15 rojan xistin zindanekê bi tena xwe heya ku dema geşta me hat. Zindan gellek xerab bû, rojê seetek û nîv em derdixistin bihinvedanê, ez penaber im lê wan ez xistim nav krîmînal û bazirganên madeyên hişbir. Çima navê wê Swîsreyê min fêm nekir, ne demokrasî û ne jî mafên mirovan, hemû derew e. Bi rastî bêjim ew 15 rojên herî nexweş di jiyana min de bûn.”

Ev bûn salek û nîv ku Şoreş li Spanyayê dijî, ew niha kurseke ya mesajkirinê dike û hin caran jî bi hevkariya rojnamevaneke spanî derbarê jiyana xwe di malpera rojnameya El País de dinivisîse. Şoreş ji bilî xebateke çend  rojan ji bo belavkirina reklaman tiştek nedîtiye: “Ne ji ezmûna hebsa Swîsra ba ez li Spanyayê nedimam, lê tirsa min es herim welatekî din dîsa ev tişt were serê min, ji ber wê ez li vir mame.” Ji ber bêkariyê û xemkêşiya derbarê siberoja xwe Şoreş ketiye rewşeke derûnî ku wî nerihet dihêle: “Carekê çar rojan bi qasî ez difkirîm, laş û serê min giş diêşiyan. Hin car ez derim metbexê, dema dighim wir nizanim ji bo çi ez hatim. Ez têm salonê û difkirim ji bo çi ez çûm metbexê heya ku ez sedema çûndina xwe dizanim.”

* Nav guhertî ne.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 511 other followers

%d bloggers like this: